Trauma rozwojowa u dzieci – perspektywa neurorozwojowa

Zaklocenia procesu rozwoju w okresie prenatalnym mogą doprowadzic do wrodzonych i nabytych dysfunkcji ośrodkowego ukladu nerwowego oraz zaburzen neurorozwojowych, takich jak opoźniony lub zaburzony rozwoj mowy, niedojrzalośc neuromotoryczna (dysfunkcje rozwoju odruchowości), zaburzenia przetwarzania sensorycznego, dysfunkcje przetwarzania sluchowego, zaburzenia z grupy FASD, calościowe zaburzenia rozwoju, nadpobudliwośc psychoruchowa, zaburzenia uwagi, swoiste zaburzenia umiejetności szkolnych, swoiste zaburzenia koordynacji ruchowej oraz dyspraksja. Traumatyzujące wydarzenia, takie jak odrzucenie, porzucenie, zaniedbanie, zerwanie wiezi biologicznej, powodują trwale skutki w neurofizjologicznym rozwoju dziecka. U dzieci doświadczających wczesnej traumy dochodzi do dysregulacji osi przysadka-podwzgorze-nadnercza w postaci wiekszej reaktywności lub ciąglego reagowania. Rozregulowane, nietypowo reagujące na bodźce niemowleta i dzieci stanowią duze wyzwanie dla opiekunow, ktorzy nie rozumieją ich reakcji i nie potrafią sie do nich odpowiednio dostroic, przez co mogą powodowac kolejne traumy (o charakterze traumy relacyjnej), co nasila rozregulowanie dziecka. Autorki przedstawiają mechanizmy i dlugofalowe skutki traumy rozwojowej, koncentrując sie glownie na obszarze rozwoju sensomotorycznego.