„Pracę odrodzenia narodowego zacząć trzeba […] od ludu pracującego” – nowy wzorzec osobowy robotnicy i kobiety pracującej na łamach krakowskiej Kobiety Polskiej (1916–1921)

Okres I wojny światowej i perspektywa odzyskania niepodległości przez Polskę nasiliły dyskusje prasowe dotyczące przygotowania społeczeństwa na nadchodzące zmiany. Zwrócono uwagę na środowisko robotnicze, a zainteresowanie nim przejawiał również Kościół katolicki. Szybko okazało się, że problemy robotnic wymagają osobnego podejścia. W 1915 roku w diecezji krakowskiej powstał Związek Stowarzyszeń Katolickich Kobiet i Dziewcząt Pracujących, a w roku 1916 zaczął ukazywać się jako jego organ miesięcznik Kobieta Polska, redagowany przez ks. Ludwika Kasprzyka. Naczelnym celem było przygotowanie robotnic do życia w niepodległym państwie poprzez wychowanie religijne, przygotowanie ich do roli matek i gospodyń domowych, wreszcie wpojenie im poczucia solidarności w ramach tworzonej przez nie grupy społecznej.