Wkład Ananiasza Zajączkowskiego w badania nad spuścizną kulturową Tatarów polskich

Artykuł omawia znaczenie badań Ananiasza Zajączkowskiego nad piśmiennictwem Tatarów polskich. Koncentruje się na przeprowadzonej przez turkologa analizie chamaiłu ze zbiorów Instytutu Orientalistycznego Uniwersytetu Warszawskiego (1951) oraz na opracowaniu Studia nad językiem staroosmańskim (1937). Autorka tekstu przedstawia wkład badacza w rozpoznanie wielojęzycznego i wielowarstwowego charakteru tatarskiego rękopisu oraz wskazuje ustalenia turkologa z zakresu grafii, języka i zawartości treściowej tekstu. Pochyla się również nad edycją krytyczną Cevāhirü’l-Esdāf, wskazując, iż tekst wydany przez Zajączkowskiego mógł stanowić źródło tatarskiego tefsiru – pierwszego tłumaczenia Koranu na język słowiański. Istotną konkluzją artykułu jest to, że współcześnie prowadzone badania potwierdzają aktualność ustaleń karaimskiego badacza i fundamentalne znaczenie jego prac dla orientalistyki i kitabistyki.