Een onderzoek naar de evolutie van landschap en vegetatie in Vlaanderen op basis van palynologisch onderzoek van waterputten

Aanvankelijk was archeologisch onderzoek in grote mate beperkt tot de studie van resten van de materiële cultuur van vroegere beschavingen en gemeenschappen. Sinds de tweede helft van de vorige eeuw wordt binnen het archeologisch onderzoek de mens niet langer beschouwd als een geïsoleerd wezen maar als een onderdeel van een groter ecosysteem en is ook de leefomgeving van de mens in het verleden een belangrijk studieonderwerp geworden. Inzicht in deze relatie tussen de mens en zijn omgeving in het verleden is echter niet alleen van belang voor de archeologie an sich. Voor het begrijpen en remediëren van actuele problemen zoals het verlies aan biodiversiteit, voor het herstel en beheer van (semi-)natuurlijke biotopen, het duurzaam beheer van onze landschappen is deze kennis belangrijk. Om een degelijk inzicht te krijgen in de relatie tussen veranderingen in milieu en maatschappelijke evoluties is een goed begrip van de interactie tussen de mens en zijn omgeving in het verleden zelfs cruciaal. De meest gebruikte methode voor de studie van de vegetatie in het verleden, en in het bijzonder voor de studie van de evolutie van die vegetatie gedurende lange perioden, is de palynologie. Deze methode steunt op de analyse van pollen en sporen uit opeenvolgende lagen van sedimenten of veenpakketten die over lange tijd zijn geaccumuleerd. In Vlaanderen zijn er echter nauwelijks complete natuurlijke archieven zoals veenafzettingen en meerbodems aanwezig. Opvullingssedimenten van archeologische sporen, zoals waterputten, poelen en andere waterhoudende antropogene structuren, kunnen hier echter gedeeltelijk een alternatief voor bieden. De resultaten van deze palynologische onderzoeken vormen een onontgonnen schat aan informatie over de laat-Holocene vegetatie en landschapsgeschiedenis in Vlaanderen.