معماری پایدار و طراحی بومگرا در میمند، میراث جهانی: مجموعه گردشگری صخرهای

چکیده این پژوهش با هدف طراحی یک مجموعه تفریحی-توریستی با رویکرد معماری بومی در بافت میراث جهانی روستای صخره‌ای میمند انجام شده است. علی‌رغم پتانسیل بالای گردشگری این روستا، فقدان زیرساخت‌های مناسب و محدودیت‌های حفاظتی، توسعه پایدار گردشگری را با چالش مواجه کرده است. روش تحقیق ترکیبی از مطالعات کتابخانه‌ای، تحلیل اسنادی و بررسی‌های میدانی (مشاهده مستقیم، مصاحبه با ساکنان و اندازه‌گیری‌های اقلیمی) است. یافته‌ها نشان می‌دهد که معماری دست‌کند میمند، با ویژگی‌هایی چون جرم حرارتی بالا، هماهنگی با توپوگرافی و استفاده از مصالح بومی، الگویی ایده‌آل برای طراحی اقامتگاه‌های بوم‌گردی پایدار فراهم می‌کند. طرح پیشنهادی این پژوهش، با به‌کارگیری اصول «خاک‌پناهی»، «کمترین مداخله» و «بازیافت مصالح»، ضمن حفظ ارزش‌های فرهنگی-تاریخی، به توسعه اقتصادی-اجتماعی جوامع محلی کمک می‌کند.