Dyplomacja Wietnamu w konfrontacji z regionalną dwubiegunowością w Azji Południowo-Wschodniej

Głównym celem monografii jest analiza specyfiki dyplomacji wietnamskiej, ale z perspektywy regionalnej dwubiegunowości. Autorzy podporządkowali swoją analizę głównej hipotezie badawczej, mówiącej, że w regionie Azji Południowo-Wschodniej ukształtował się system przypominający bipolarność z udziałem dwóch mocarstw: USA i ChRL, ale Wietnam umiejętnie stosuje politykę balansowania ich wpływów w kierunku rozwiązań multilateralnych. Ta polityka, nazywana hedgingową lub bambusową wpisuje się w działania pozostałych państw regionu, ale Wietnam wprowadza własne rozwiązania, wynikające z doświadczeń historycznych.Autorzy przeanalizowali konkretne działania dyplomatyczne i wskazali na różnorodność metod i narzędzi dyplomatycznych Wietnamu, zależności i zmieniające się determinanty. W przypadku tego państwa duże znaczenie ma „dyplomacja ludowa", która nawiązuje do narracji Ho Chi Minha, jednak autorzy zauważają, że w odniesieniu do obu mocarstw – USA i ChRL – działania dyplomatyczne Wietnamu bardziej przypominają te tradycyjne, klasyczne, związane z aparatem rządowym i działalnością Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W realizacji celów polityki zagranicznej zauważalna jest rola partii komunistycznej i instytucji od niej zależnych, co szczególnie wiąże się ze specyfiką systemu politycznego Wietnamu. Autorzy wzięli pod uwagę trzy segmenty stwarzające możliwość optymalizacji zysków oraz minimalizowania ryzyka, które niekiedy pojawiają się z powodu zbytniego zbliżenia w kierunku jednego z mocarstw lub zwiększającego się dystansu. Te trzy segmenty to polityka oraz dyplomacja dwu- i wielostronna, relacje gospodarcze, wreszcie relacje w zakresie bezpieczeństwa i współpracy militarnej.