Belemmeringen voor buitenlandse artsen in Nederland sinds de invoering van de assessmentprocedure in 2005

Met dit artikel wil ik inzicht bieden in de structurele barrières waarmee buitenlandse artsen (international medical graduates, IMG’s) worden geconfronteerd tijdens hun rekwalificatietraject in Nederland. Het betreft een kritische beschouwing van de assessmentprocedure aan de hand van bestaande literatuur, beleidsdocumenten en ervaringsgegevens van IMG’s. Ik voer een retrospectieve kwalitatieve analyse uit van de beleidskeuzen, voorlichting vanuit het ministerie van VWS (Centraal Informatiepunt Beroepen Gezondheidszorg en de Commissie Buitenslands Gediplomeerden Volksgezondheid), taalvereisten en de voorbereiding op de beroepsinhoudelijke toetsen. Ondanks de steeds beter wordende resultaten op de assessmentprocedure zijn de barrières niet afgenomen. In tegendeel, buitenlandse artsen worden geconfronteerd met extreem lange wachttijden tussen onderdeel A van de procedure (succesvolle afronding van de taalexamens) en onderdeel B (de beroepsinhoudelijke toetsing). De Nederlandse overheid heeft in de afgelopen twee decennia onvoldoende randvoorwaarden gecreëerd voor een rechtvaardige, efficiënte en goed begeleide toelatingsprocedure voor IMG’s. Er is dringend behoefte aan uitbreiding van de toetscapaciteit, betere voorlichting en structurele ondersteuning om het potentieel van IMG’s in de Nederlandse gezondheidszorg te benutten.