Military information as evidence of the Islamic State in Iraq and the Levant’s crimes

Investigating and prosecuting international crimes committed in the Russia–Ukraine war depends on evidence, yet gathering high-quality, admissible evidence in a country under full-scale armed attack is a daunting task. Many crime scenes are near the front lines or in other non-permissive environments that are the province of the military, to which law enforcement personnel lack timely access. Existing scholarship has overlooked a potentially valuable tool to address this problem: information and material from military operations themselves. Such ‘battlefield evidence’ (as it is increasingly known) has long supported prosecutions of serious crimes committed in armed conflict – including, of most direct pertinence, prosecutions of atrocities that the Islamic State in Iraq and the Levant (ISIL) and other terrorist groups perpetrated in Syria and Iraq. The present three-part series of articles on battlefield evidence examines the factors that have accounted for such information’s important role in Syria- and Iraq-related cases before proceeding to analyze whether it might similarly advance accountability in Ukraine . This first article in the series introduces information from military operations as a distinct category of evidence and lays out some legal and practical complications associated with collection, sharing, and use. It then offers the most in-depth survey yet undertaken of how states and courts have overcome these challenges in the recent Syria/Iraq context. This descriptive account shows that a variety of legal mechanisms, technological trends, and practical considerations have facilitated battlefield evidence’s collection, sharing, and use in numerous ISIL prosecutions. Enquêter sur des crimes internationaux commis lors de la guerre entre la Russie et l’Ukraine et engager les poursuites associées nécessitent des preuves. Collecter des éléments recevables et de qualité dans un pays soumis à une attaque armée de grande envergure reste toutefois une tâche ardue. De nombreuses scènes de crime se situent près des lignes de front ou dans d’autres environnements non permissifs qui relèvent de la compétence de l’armée et auxquels les forces de l’ordre n’ont pas accès en temps utile. Les études existantes ont négligé un outil potentiellement précieux pour répondre à ce problème: les informations et le matériel provenant des opérations militaires elles-mêmes. Ces ‘preuves du champ de bataille’ (comme on les appelle de plus en plus souvent) viennent depuis longtemps appuyer les poursuites engagées contre des crimes graves commis lors de conflits armés, et plus particulièrement les poursuites contre les atrocités perpétrées en Syrie et en Irak par l’État islamique en Irak et au Levant (ISIL) et d’autres groupes terroristes. Cette série d’articles en trois parties sur les preuves du champ de bataille examine les facteurs qui justifient le rôle essentiel de telles informations dans des cas liés à la Syrie et à l’Irak, avant d’analyser si elles pourraient, de la même manière, faire progresser le fait de devoir rendre des comptes en Ukraine. Ce premier article de la série présente les informations provenant d’opérations militaires comme une catégorie distincte de preuves et expose certaines complications juridiques et pratiques liées à la collecte, au partage et à l’utilisation de ces informations. Il propose ensuite l’étude la plus approfondie jamais réalisée sur la manière dont les États et les tribunaux ont relevé ces défis dans le contexte récent de la Syrie et de l’Irak. Ce compte rendu descriptif montre qu’une variété de mécanismes juridiques, de tendances technologiques et de considérations pratiques ont facilité la collecte, le partage et l’utilisation des éléments de preuves du champ de bataille dans de nombreuses poursuites contre l’ISIL. Het onderzoeken en vervolgen van internationale misdaden die in de oorlog tussen Rusland en Oekraïne werden gepleegd, is afhankelijk van bewijs, maar het verzamelen van hoogwaardig, toelaatbaar bewijs in een land dat zich in een grootschalig gewapend conflict bevindt, is een enorme opgave. Veel plaatsen delict bevinden zich dicht bij de frontlinies of in andere ontoegankelijke omgevingen die onder controle van strijdkrachten staan, waar wetshandhavers geen tijdige toegang toe hebben. Het bestaande wetenschappelijk onderzoek heeft een potentieel waardevol hulpmiddel om dit probleem aan te pakken, over het hoofd gezien: informatie en materiaal uit militaire operaties zelf. Dergelijk bewijsmateriaal van het slagveld (‘battlefield evidence’ zoals het steeds vaker wordt genoemd) ondersteunt al lang de vervolging van ernstige misdaden die zijn gepleegd tijdens gewapende conflicten — waaronder, als meest relevant, de vervolging van wreedheden die de Islamitische Staat in Irak en de Levant (ISIL) en andere terroristische groeperingen in Syrië en Irak hebben begaan. In deze reeks van drie artikelen over bewijsmateriaal van het slagveld worden de factoren onderzocht die een verklaring bieden voor de belangrijke rol van dergelijke informatie in zaken die verband houden met Syrië en Irak, waarna wordt geanalyseerd of dit ook in Oekraïne de verantwoordingsplicht zou kunnen bevorderen. In dit eerste artikel in de reeks wordt informatie uit militaire operaties geïntroduceerd als een aparte categorie bewijsmateriaal en worden enkele juridische en praktische complicaties uiteengezet die verband houden met het verzamelen, delen en gebruiken ervan. Vervolgens biedt het de meest diepgaande studie die tot nu toe is uitgevoerd naar de manier waarop staten en rechtbanken deze uitdagingen in de recente context van Syrië/Irak hebben overwonnen. Dit beschrijvende verslag toont aan dat een verscheidenheid aan juridische mechanismen, technologische trends en praktische overwegingen het verzamelen, delen en gebruiken van bewijsmateriaal van het slagveld in talrijke ISIL-rechtszaken hebben vergemakkelijkt. Investigar y enjuiciar los crímenes internacionales cometidos en la guerra entre Rusia y Ucrania depende de la evidencia, sin embargo, recopilar pruebas de alta calidad y admisibles en un país bajo un ataque armado a gran escala es una tarea desalentadora. Muchos escenarios del crimen se encuentran cerca de las líneas del frente o en otros entornos no permisivos que son competencia del ejército, a los cuales el personal de las fuerzas policiales o forenses no tiene acceso oportuno. La investigación actualmente existente ha pasado por alto una herramienta potencialmente valiosa para abordar este problema: información y material provenientes de las propias operaciones militares. Tal ‘evidencia del campo de batalla’ (como se conoce cada vez más) ha respaldado durante mucho tiempo los enjuiciamientos de delitos graves cometidos en conflictos armados, incluyendo, de manera especialmente relevante, los enjuiciamientos de atrocidades perpetradas por el Estado Islámico en Irak y el Levante (ISIL) y otros grupos terroristas en Siria e Irak. La presente serie de tres artículos sobre la evidencia del campo de batalla examina los factores que han contribuido al papel importante de dicha información en los casos relacionados con Siria e Irak, antes de proceder a analizar si podría igualmente promover la rendición de cuentas en Ucrania. Este primer artículo de la serie presenta la información de las operaciones militares como una categoría distinta de evidencia y expone algunas complicaciones legales y prácticas asociadas con su recopilación, intercambio y uso. Luego ofrece el estudio más detallado realizado hasta la fecha sobre cómo los Estados y los tribunales han superado estos desafíos en el contexto reciente de Siria e Irak. Este relato descriptivo muestra que una variedad de mecanismos legales, tendencias tecnológicas y consideraciones prácticas han facilitado la recopilación, el intercambio y el uso de evidencia de campo de batalla en numerosos juicios contra el ISIL. Indagare e perseguire i crimini internazionali commessi nella guerra tra Russia e Ucraina dipende dalle prove, ma raccogliere prove di alta qualità e ammissibili in un Paese sotto attacco armato su vasta scala è un compito arduo. Molte scene del crimine si trovano vicino alle linee del fronte o in altri ambienti non accessibili di competenza delle forze armate ai quali le forze dell’ordine non hanno accesso tempestivo. La dottrina esistente ha trascurato uno strumento potenzialmente prezioso per affrontare questo problema: il materiale e le informazioni provenienti dalle stesse operazioni militari. Tali ‘prove raccolte dal campo di battaglia’ (come vengono sempre più spesso definite) hanno da tempo sostenuto procedimenti giudiziari relativi a gravi crimini commessi nei conflitti armati, compresi, in particolare, quelli relativi alle atrocità perpetrate dallo Stato Islamico dell’Iraq e del Levante (ISIL) e da altri gruppi terroristici in Siria e Iraq. La presente serie di articoli in tre parti inerenti alle prove raccolte sui campi di battaglia esamina i fattori che hanno determinato l’importanza di tali informazioni nei casi relativi alla Siria e all’Iraq, prima di procedere ad analizzare se esse possano contribuire in modo analogo alla responsabilità in Ucraina. Questo primo articolo della serie presenta le informazioni provenienti dalle operazioni militari come una categoria distinta di prove e illustra alcune complicazioni legali e pratiche associate alla loro raccolta, condivisione e utilizzo. Offre quindi l’analisi più approfondita mai