การศกษาผลการจดการเรยนรโดยใชสถานการณจำลองทมตอความสามารถดานการพดของนกเรยนระดบประกาศนยบตรวชาชพ ชนปท 1

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การจัดการเรียนรู้โดยใช้สถานการณ์จำลอง เป็นกระบวนการที่ผู้สอนใช้ในการช่วยให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้ตามวัตถุประสงค์ที่กำหนด โดยให้ผู้เรียนลงไปเล่นในสถานการณ์ที่มีบทบาท ข้อมูล และกติกาการเล่นที่สะท้อนความเป็นจริง และมีปฏิสัมพันธ์กับสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ในสถานการณ์นั้น โดยใช้ข้อมูลที่มีสภาพคล้ายกับข้อมูลในความเป็นจริงในการตัดสินใจ ดังนั้นงานวิจัยนี้เป็นการศึกษาผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้สถานการณ์จำลองที่มีต่อความสามารถด้านการพูด ของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 1 โดยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถด้านการพูด โดยการจัดการเรียนรู้โดยใช้สถานการณ์จำลองของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 1 ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้ 2) เพื่อศึกษาความพึงพอใจในการจัดการเรียนรู้โดยใช้สถานการณ์จำลองของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 1 ระเบียบวิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 1 แผนกช่างไฟฟ้า ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 วิทยาลัยเทคนิคฉะเชิงเทรา จำนวน 1 ห้องเรียน มีนักเรียนจำนวน 30 คน ซึ่งได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบกลุ่ม (Cluster Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้รายวิชาภาษาไทยเพื่ออาชีพ ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 1 จำนวน 8 แผน แบบประเมินความสามารถด้านการพูด และแบบสอบถามความพึงพอใจในการจัดการเรียนรู้โดยใช้สถานการณ์จำลอง สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบ t – test for Dependent Samples ผลการวิจัย: 1) ความสามารถด้านการพูด ของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 1 ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้ พบว่า คะแนนหลังการจัดการเรียนรู้สูงกว่าก่อนจัดการเรียนรู้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 2) ความพึงพอใจในการจัดการเรียนรู้โดยใช้สถานการณ์จำลอง ของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 1 พบว่า นักเรียนมีความพึงพอใจ อยู่ในระดับมากที่สุด สรุปผล: จากผลการวิจัย พบว่า การจัดการเรียนรู้โดยใช้สถานการณ์จำลองมีผลต่อการพัฒนาความสามารถด้านการพูดในบริบทวิชาชีพของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 1 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ อีกทั้งนักเรียนยังมีระดับความพึงพอใจต่อรูปแบบการเรียนรู้ดังกล่าวอยู่ในระดับสูงสุด แสดงให้เห็นถึงความเหมาะสมและประสิทธิภาพของแนวทางการจัดการเรียนรู้ที่ใช้