Komparatystyka niektórych rozwiązań prawnych państw członkowskich Unii Europejskiej w kontekście zasady maksymalnej harmonizacji wyrażonej na gruncie dyrektywy turystycznej 2015/2302

Celem artykułu było wykazanie charakteru prawnego maksymalnej harmonizacji w regulacjach turystycznych. Dyrektywy są wiążące dla każdego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, do którego są adresowane, co do rezultatu, który ma zostać osiągnięty. Jednakże, jeśli chodzi o proponowane wdrożenie przepisów, organy krajowe mają swobodę wyboru formy i metod. Dyrektywy są wydawane przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej. W przypadku maksymalnej harmonizacji, o ile dyrektywa nie stanowi inaczej, państwa członkowskie nie mogą utrzymywać ani wprowadzać do swojego prawa krajowego przepisów odbiegających od tych ustanowionych w dyrektywie, w tym przepisów bardziej lub mniej rygorystycznych, które prowadzą do zróżnicowania poziomów stosowania przepisów. Przykładem takiego aktu prawnego jest dyrektywa 2015/2302; tekst omawia metody wdrażania przepisów dotyczących „nadzwyczajnych i nieuniknionych okoliczności” oraz załączników do dyrektywy w państwach członkowskich UE. Wybrane dwa instrumenty są o tyle istotne, że stanowią swoiste novum w stosunku do dotychczasowych regulacji dyrektywy 90/314, dlatego zostały wybrane do szerszego przedstawienia. Celem niniejszego artykułu było wykazanie specyfiki maksymalnej harmonizacji na bazie tych dwóch elementów, które – ze względu na dosyć bogate orzecznictwo i dotychczasowe regulacje wewnątrzkrajowe – mogły stanowić pewną trudność we właściwym wdrożeniu. Analiza komparatystyczna wykazała, jak mocno zróżnicowane podejście w tym temacie zastosowały państwa członkowskie, mając na względzie rynek wewnętrzny usług turystycznych. Wysnuto również wnioski co do zgodności niektórych rozwiązań z implementowaną dyrektywą.