Türkiye’de Din Sosyolojisi Alanında Otoetnografinin İmkânı

Bu makalede ağırlıklı olarak 2020 yılından beri Türkiye’de sosyal bilimler alanında kullanılmaya başlanan bir nitel araştırma deseni olan otoetnografi ele alınmaktadır. Türkiye’de akademik alandaki tanınırlığı sınırlı olan otoetnografi, araştırmacının deneyimlerini içinde bulunduğu kültürel bağlamda betimleyip yorumladığı bir nitel araştırma desenidir. Literatüre bakıldığında Türkiye’de din sosyolojisi alanında otoetnografik metotla yapılan müstakil bir çalışmanın bulunmadığı görülmektedir. Bu çerçevede “Otoetnografi metodu din sosyolojisi disiplininde nasıl kullanılabilir?” problemi etrafında şekillenen bu makalede din gibi karmaşık bir olguya dair araştırmacının kendi deneyimlerinin yer aldığı çalışmaların din sosyolojisine yeni bir yöntemsel soluk olabileceğine dikkat çekmek amaçlanmıştır. Makalede öncelikle uluslararası literatürde otoetnografinin ortaya çıkışı ve gelişim süreci incelenmiş, ardından Türkiye dışında ve Türkiye’de sosyal bilimler alanında yapılmış çalışmalar değerlendirilmiştir. Ayrıca otoetnografik bir çalışmanın yürütülme ve analiz aşamalarına değinilerek, bu metodun elverişliliği üzerinde durulmuştur. Özetle, önümüzdeki yıllar içerisinde Türkiye’de de sosyal bilimlerin birçok alanında olduğu gibi din sosyolojisinde de bu desenin tanınırlığının daha da artacağı, çünkü bireylerin dine dair tutumlarını derinlemesine anlamlandırmak için alternatif araştırma biçimlerinin gündeme geleceği öngörülmektedir.