Recepcja prawa Wintera w językoznawstwie bałtosłowiańskim i indoeuropejskim

Celem artykułu jest zarysowanie recepcji prawa Wintera w językoznawstwie bałtosłowiańskim i indoeuropejskim – od momentu jego pierwszego wygłoszenia w 1976 r. do stanu współczesnego. Zgodnie z tym prawem słowiańskie i bałtyckie samogłoski krótkie stawały się długie i akutowe przed spółgłoskami dźwięcznymi nieprzydechowymi. Najpierw omówione zostały kontekst sformułowania prawa, jego pierwotna wersja, powiązanie z akcentuacją i rozszerzenie na dyftongi. Następnie zaprezentowano zarzuty krytyków prawa Wintera wraz z odpowiedziami jego obrońców, a później – różne propozycje modyfikacji prawa. Dalej przedstawiony został stan obecny, w którym prawo stopniowo nabrało statusu konsensusu naukowego, choć wciąż istnieją spory co do jego szczegółów. Na końcu krótko omówiono obecność prawa Wintera w literaturze etymologicznej i leksykografii.