Sosyal etkinliklerin hemşire iş motivasyonu ile ilişkisinin incelenmesi: Tanımlayıcı araştırma

Giriş ve Amaç: Çalışan motivasyonu örgütsel başarı ve performansı etkileyen önemli bir unsurdur. Sağlık kurumlarında da en kalabalık meslek grubu olan hemşirelerin motivasyonu bakım kalitesi ve hasta memnuniyetini önemli ölçüde iyileştirmektedir. Bu nedenle yöneticilerin hemşirelerin motivasyonunu artırmaya yönelik girişimlerde bulunması önemlidir. Bu çalışmada kurumda düzenlenen sosyal etkinliklere katılmanın hemşirelerin motivasyonu üzerinde anlamlı fark oluşturup oluşturmadığını belirlemek amaçlanmıştır. Yöntem: Araştırmanın verileri 17-21 Mart 2025 tarihleri arasında İstanbul’da yer alan bir Eğitim ve Araştırma hastanesinde çalışmakta olan 371 hemşire arasından ve veri sağlamaya gönüllü toplam 198 (%53,4) hemşireden elde edilmiştir. Veriler katılımcıların sosyo-demografik özelliklerini ve sosyal aktivitelere katılım durumlarını belirlemek amacı ile araştırmacılar tarafından oluşturulan “Kişisel Bilgi Formu” ve “Hemşire İş Motivasyon Ölçeği” ile yüz yüze toplanmıştır. Veri analizinde SPSS 25.0 programında tanımlayıcı ve karşılaştırmalı istatistikler kullanılmıştır. Normal dağılıma uyan sayısal verilerin iki örneklem grubu arasındaki istatistiksel değerlendirmesinde student t-Testi; ikiden fazla grup arasındaki istatistiksel değerlendirmelerinde ise tek yönlü ANOVA testi kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık için toplam tip-1 hata düzeyi %5 olarak kullanılmıştır. Bulgular: Araştırmaya katılan hemşireler çoğunlukla kadın (%79,8), evli (%52), lisans mezunu (%74,2), çoğu ayaktan hizmet veren birimlerde çalışan (%26,2), çoğu 5 yıl ve altı çalışma süresi olan (%45,9), bulunduğu kurumda çalışma süresi 3 yıl ve altı olan (%39,3), haftalık çalışma saati 40 saat ve altında olan (%34,3) katılımcılardır. Katılımcıların çoğu mesleğini severek yapan (%55) ve çoğu isteyerek bu mesleği seçen (%68,1) hemşirelerdir. Sosyal aktivitelere katılım durumu ve katılmak isteme durumu değerlendirildiğinde çoğunlukla kültürel aktivitelerin tercih edildiği görülmüştür. Çalışmaya katılan hemşirelerin çoğu (%64,2) sosyal aktivitelerin hemşire iş motivasyonunu artırdığını düşünmektedir. Sonuç: Araştırma yapılan hastanedeki hemşirelerin iş motivasyonları yüksek bulunmuştur. Çalışmaya katılanlardan sosyal etkinliklere katılan hemşirelerin iş motivasyonları katılmayanlara göre daha yüksek bulunmuştur. Çalışmaya katılan hemşireler sosyal aktivitelerin iş motivasyonunu artırdığını düşünmektedir. Bu çalışmanın hemşire iş motivasyonunu artırmak isteyen yöneticiler için yol gösterici olabileceği düşünülmektedir. Sosyal etkinliklerin hemşire iş motivasyonu ile ilgili literatür kısıtlılığı tespit edilmesi ve bu çalışmanın tek bir kuruma bağlı kalarak yapılması nedeniyle farklı kurumlarda da çalışılması önerilmektedir. Kaynakça: Ağca, V., ve Ertan, H. (2008). Duygusal bağlılık içsel motivasyon ilişkisi: Antalya’da beş yıldızlı otellerde bir inceleme. Akbolat, M., ve Işık, O. (2012). Sağlık çalışanlarının duygusal zekâ düzeylerinin motivasyonlarına etkisi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 32(1), 109–124. Atasoy, E., O. (2021). Yetenek yönetimi çalışmalarının çalışan motivasyonuna etkisi (Yüksek lisans tezi). Aydın Üniversitesi. Balunywa, T. (2005). An examination of leadership and employee creativity: The relevance of traits and relationships (Master’s thesis). Makerere University. Bayram-Erkol, G. (2017). Motivasyonun demografik ve meslek özelliklerine göre farklılaşması: Turist rehberler üzerine bir araştırma. Journal of Yaşar University, 12(48), 257–271. Bayer, N., Gölbaşı, Z., ve Esenkaya, E. (2022). Hemşirelerde içsel motivasyon ve toplumsal cinsiyet rolleri tutumu. Ordu Üniversitesi Hemşirelik Çalışmaları Dergisi, 5(1), 22–31.