การประยกตการละเลนพนบานทมผลตอสมรรถภาพทางกายและคณภาพของหลอดเลอดของผสงอายในเขตพนทอสานใต

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: ประเทศไทยกำลังก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะในภาคตะวันออก เฉียงเหนือตอนล่าง ซึ่งมีผู้สูงอายุจำนวนมากที่เผชิญกับปัญหาสุขภาพจากการเสื่อมถอยของสมรรถภาพทางกายและความเสี่ยงต่อโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและประเมินประสิทธิภาพของโปรแกรมฝึกสมรรถภาพทางกายโดยประยุกต์ใช้การละเล่นพื้นบ้านของภาคอีสานใต้ เพื่อส่งเสริมสมรรถภาพทางกายและคุณภาพของหลอดเลือดในผู้สูงอายุ ระเบียบวิธีการวิจัย: การวิจัยเป็นแบบกึ่งทดลอง แบบสองกลุ่มวัดผลซ้ำ กลุ่มตัวอย่างคือผู้สูงอายุอายุ 60–69 ปี จำนวน 60 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและควบคุมอย่างละ 30 คน กลุ่มทดลองเข้าร่วมโปรแกรมฝึก 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 ครั้ง ครั้งละ 60 นาที ซึ่งประกอบด้วยกิจกรรมการละเล่นพื้นบ้าน ได้แก่ ฟ้อนกลองตุ้ม กันตรึม และการรำไม้พลอง โดยออกแบบตามหลัก FITT และกิจกรรมการออกกำลังกายที่หลากหลาย ทำการประเมินก่อน หลังทดลอง 4 สัปดาห์ และ 8 สัปดาห์ ด้วยแบบทดสอบสมรรถภาพทางกายและแบบทดสอบคุณภาพของหลอดเลือด ผลการวิจัย: ผลการทดลองพบว่ากลุ่มทดลองมีคะแนนสมรรถภาพทางกายทุกด้านสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่ ความแข็งแรงกล้ามเนื้อแขน (t = 6.99, p < .001) ความแข็งแรงของขา (t = 8.04, p < .001) ความคล่องตัวและการทรงตัว (t = 4.15, p < .001) ความยืดหยุ่น (t = 6.93, p < .001) และความทนทานของระบบหัวใจและปอด (t = 5.56, p < .001) ในขณะที่คุณภาพของหลอดเลือดไม่แตกต่าง ส่วนผลการวิเคราะห์ความแปรปรวนระหว่างก่อน และหลังการทดลองพบว่าสมรรถภาพทางกายทุกด้านเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ในขณะที่คุณภาพของหลอดเลือดไม่แตกต่าง สรุปผล: การประยุกต์ใช้การละเล่นพื้นบ้านสามารถส่งเสริมสมรรถภาพทางกายของผู้สูงอายุได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในทุกองค์ประกอบ โดยกลุ่มทดลองมีพัฒนาการที่เหนือกว่ากลุ่มควบคุมอย่างชัดเจนในด้านความแข็งแรงกล้ามเนื้อแขนและขา ความยืดหยุ่น ความคล่องตัวและการทรงตัว รวมถึงความอดทนของระบบหัวใจและปอด สำหรับคุณภาพของหลอดเลือด แม้จะไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่พบแนวโน้มการปรับตัวในทิศทางที่ดีขึ้น ซึ่งบ่งชี้ถึงศักยภาพในการส่งผลเชิงบวกต่อระบบหลอดเลือดในระยะยาว