Kult Najświętszego Serca Pana Jezusa i Miłosierdzia Bożego według „Dzienniczka” św. Faustyny Kowalskiej ZMBM

Od czasów objawień, które otrzymała św. Małgorzata Maria Alacoque (1647–1690), francuska zakonnica ze zgromadzenia Sióstr Nawiedzenia (wizytek) z klasztoru w Paray-le-Monial, kult Serca Jezusa rozprzestrzenił się na cały świat. Propagatorem kultu Serca Jezusa w duchu tych objawień był francuski jezuita Klaudiusz La Colombière (1641–1682), kierownik duchowy św. Małgorzaty Marii Alacoque. Wiele lat później polska zakonnica św. Faustyna Kowalska ZMBM (1905–1938) otrzymała od Jezusa Chrystusa objawienie tajemnicy miłosierdzia Bożego. Przez przeszło dwa lata kierownikiem duchowym św. Faustyny Kowalskiej oraz propagatorem kultu Miłosierdzia Bożego według jej objawień był o. Józef Andrasz SJ (1891–1963). Niniejszy artykuł rozważa relację między kultem Najświętszego Serca Pana Jezusa i kultem Miłosierdzia Bożego na podstawie „Dzienniczka” św. Faustyny Kowalskiej. Z kart „Dzienniczka” wynika, że te dwa nabożeństwa chrystologiczne odwołują się do ich wspólnego źródła i fundamentu — Jezusa Chrystusa, Syna Bożego — Zbawiciela i Odkupiciela świata, Pośrednika między Bogiem i człowiekiem, który objawił ludzkości niepojętą miłość i niezgłębione miłosierdzie Boga wobec człowieka. Artykuł ma związek z wydarzeniem, które odbyło się 1 lutego 2025 roku w kaplicy arcybiskupów krakowskich przy ul. Franciszkańskiej 3. Tegoż dnia rozpoczął się na szczeblu diecezjalnym proces beatyfikacyjny ks. Józefa Andrasza SJ.