Üçüncü Yer Olarak Mekân Oluşturmada İnsan Ölçeğinde Mahalleler

Kentin ekosistemin bir parçası olduğu gerçeğini göz ardı eden kent politikalarının kültürel dokuyu tek boyutlu bir tasarım paradigmasına indirgemesi, kent sakinlerinin dayatılan mekânsal forma yabancılaşmasına ve zamanla çevreye karşı kayıtsızlaşmasına yol açmaktadır. Kentsel sürdürülebilirliğin sağlanması amacıyla, Ray Oldenburg’un Üçüncü Yer Teorisi’nden hareketle ev ve iş dışında, özellikle mahalle ölçeğinde açık alanlarda aktif bir kamusal yaşamın mümkün olduğu savunulmaktadır. Fred Kent’in öncülüğünde gelişen placemaking hareketi çerçevesinde hayata geçirilen uygulamalar, karar süreçlerine halkın katılımının kent mekânını dönüştürücü etkisini göstermektedir. İnsan ölçeğini esas alan ve planlama süreçlerinde yerel aktörleri güçlendiren bu yaklaşımın, mahalleleri kademeli biçimde dönüştürerek kentleri doğal ekosistemle yeniden bütünleştirme potansiyeli taşıdığı değerlendirilmektedir.